काठमाडौं ।  स्पेनले अतिरिक्त समयमा अर्जेन्टिनालाई १–० ले हराउँदै दोस्रो पटक पुरुष फुटबल विश्वकपको उपाधि जित्यो

स्पेनले फिक्का र धेरै हदसम्म निराशाजनक बनेको विश्वकप फाइनलमा अतिरिक्त समयमा अर्जेन्टिनालाई १–० ले हराउँदै दोस्रो पटक पुरुष फुटबल विश्वकपको उपाधि आफ्नो नाममा लेखाएको छ।

खेलको एकमात्र गोल फेरान टोरेसले गरे। उनले १० खेलाडीमा सीमित भएको अर्जेन्टिनाको कडा प्रतिरोध अन्ततः तोड्न सफल भए।

युरोपियन च्याम्पियन स्पेनले खेलभरि वर्तमान विश्व च्याम्पियन अर्जेन्टिनाको तुलनामा बढी र उत्कृष्ट अवसर सिर्जना गर्‍यो। अर्कोतर्फ अर्जेन्टिनाको खेल निकै हदसम्म रक्षात्मक रह्यो र खेलको गति रोक्ने रणनीतिमा केन्द्रित देखियो।

अतिरिक्त समय सुरु हुनुअघि नै एन्जो फर्नान्डेजले रातो कार्ड पाएपछि अर्जेन्टिना १० खेलाडीमा सीमित हुन बाध्य भयो।

अतिरिक्त समयको ११६औँ मिनेटमा फेरान टोरेसले स्थानापन्न खेलाडी निको विलियम्सको हेडर नियन्त्रणमा लिएर नजिकबाट प्रहार गरेको शक्तिशाली शट अर्जेन्टिनाका गोलरक्षक एमिलियानो मार्टिनेजले रोक्न सकेनन्।

त्यही गोल स्पेनलाई विश्व च्याम्पियन बनाउन पर्याप्त बन्यो।

यद्यपि विश्लेषकहरूका अनुसार बहुप्रतीक्षित फाइनल अपेक्षाअनुसार रोमाञ्चक हुन सकेन।

खेल बारम्बार रोकिँदा र कडा शारीरिक संघर्षका कारण प्रतिस्पर्धा रोमाञ्चकभन्दा पनि थकाइलाग्दो बनेको टिप्पणी गरिएको छ।

अर्जेन्टिनाको हारका ५ प्रमुख कारण
१. लियोनेल मेसीमाथि अत्यधिक निर्भरता

स्पेनले फाइनलमा लियोनेल मेसीलाई आश्चर्यजनक रूपमा पूर्ण रूपमा निष्क्रिय बनाइदियो। फाइनलअघि प्रतियोगितामा आठ गोल गरिसकेका अर्जेन्टिनाका कप्तान मेसी यस खेलमा गोल गर्न असफल रहे।

त्यति मात्र होइन, विपक्षी खेलाडीलाई सहजै छल्ने मेसीको पासिङ पनि उनीबाट अपेक्षा गरिने स्तरको देखिएन।

यदि यो मेसीको विश्वकप करियरको अन्तिम खेल थियो भने त्यसको अन्त्य वर्तमान च्याम्पियन अर्जेन्टिनाले उपाधि गुमाउनुका साथै मेसीले खेलमा प्रभाव जमाउन नसकेको निराशासँग भयो। प्रतियोगिताभर मेसीको जादु छाए पनि फाइनलमा स्पेनले उनलाई कडा निगरानीमा राख्यो। उनले केवल एक प्रहार गरे, त्यो पनि गोलपोस्टभित्र जान सकेन।

२. अत्यधिक रक्षात्मक रणनीति

मेसीले अर्जेन्टिनाको रणनीतिबाट पनि अपेक्षित साथ पाएनन्। टोलीले आफ्नो आक्रामक खेलमा भरोसा गर्नुको सट्टा स्पेनको खेल बिगार्ने र उनीहरूलाई निराश बनाउने प्रयास गर्‍यो।

धेरैको मतमा स्पेनको जितको अन्तर अझ ठूलो हुन सक्थ्यो, किनभने टोलीले धेरै सजिला अवसर गुमायो। अर्जेन्टिनाका गोलरक्षक एमिलियानो डिबुू मार्टिनेजले भने उत्कृष्ट बचाउ गर्दै आफ्नो टोलीका सर्वश्रेष्ठ खेलाडी बने।

यस अर्थमा अर्जेन्टिनाको सबैभन्दा ठूलो उपलब्धि भनेको स्पेनको लगातार आक्रमण सामना गर्दै खेललाई अतिरिक्त समयसम्म पुर्‍याउनु नै रह्यो। विशेष गरी ९०औँ मिनेटपछि एन्जो फर्नान्डेजले दोस्रो पहेँलो कार्ड पाएर बाहिरिएपछि १० खेलाडीमा खेल्दै निर्धारित समयसम्म बराबरी कायम राख्नु सजिलो थिएन।

खेलको अन्तिम क्षणमा अर्जेन्टिनासँग जित खोस्ने अवसर पनि आएको थियो। जुलियानो सिमेओनेको नेतृत्वमा दुई खतरनाक आक्रमण भए, तर भाग्य त्यस दिन स्पेनकै पक्षमा देखियो। एउटा अवसर कर्नरमा परिणत भयो भने अर्को प्रहार गोलपोस्टमाथिबाट बाहिरियो।

३. स्पेनको मिडफिल्डको वर्चस्व

सम्पूर्ण प्रतियोगिताभर स्पेनको मिडफिल्डले खेलको गति आफ्नै नियन्त्रणमा राख्यो र विपक्षीलाई लामो समयसम्म बल आफ्नो नियन्त्रणमा राख्न दिएन।

स्पेन आफ्नो तीव्र पासिङका लागि पहिलेदेखि नै प्रसिद्ध थियो। यस प्रतियोगितामा उनीहरूको बल खोस्ने र लगातार दबाब सिर्जना गर्ने क्षमता पनि त्यत्तिकै प्रभावशाली रह्यो।

फाइनलमा स्पेनका खेलाडीहरूले अधिकांश समय बल आफ्नै नियन्त्रणमा राखे र अर्जेन्टिनालाई खेलको लय समात्न दिएनन्।

४. एक खेलाडीको कमी

दोस्रो हाफको इन्जुरी समयमा एन्जो फर्नान्डेजले पाउ कुबार्सीमाथि जानाजानी फाउल गरेपछि दोस्रो पहेँलो कार्ड पाए र मैदान छोड्नुपर्‍यो।

त्यसपछि अर्जेन्टिनाले १० खेलाडीमा रहेर स्पेनको सामना गर्नुपर्‍यो। कुनै पनि टोलीका लागि एक खेलाडी कम भएर खेल्नु कठिन हुन्छ, झन् प्रतियोगिताभर केवल एक गोल मात्र खाएको स्पेनजस्तो टोलीविरुद्ध।

अतिरिक्त समयको दोस्रो हाफमा स्पेनले आफ्नो अतिरिक्त खेलाडीको फाइदा उठायो। फेरान टोरेस उपयुक्त स्थानमा उपस्थित रहे र उनले सहजै निर्णायक गोल गरे।

यसअघि पहिलो हाफको अन्त्यतिर चोट लागेपछि मार्टिनेज मैदानबाट बाहिरिएका थिए। त्यसपछि प्रशिक्षक लियोनेल स्कालोनीले अनुभवी डिफेन्डर निकोलस ओटामेन्डीलाई मैदानमा उतार्न बाध्य भए। ओटामेन्डीले यसअघि प्रतियोगितामा केवल समूह चरणको एक खेल मात्र खेलेका थिए।

५. स्पेनको उत्कृष्ट सामूहिक प्रदर्शन

स्पेनसँग किलियन एम्बाप्पे, लियोनेल मेसी वा क्रिस्टियानो रोनाल्डोजस्ता विश्वप्रसिद्ध सुपरस्टार नभए पनि उनीहरूसँग एक उत्कृष्ट सामूहिक टोली छ, जसले एउटै मेसिनझैँ समन्वयका साथ खेल्छ।

मिकेल ओयारजाबालका पाँच गोल, रोड्री र पेड्रीको उत्कृष्ट प्लेमेकिङ, मार्क कुकुरेयाको अथक प्रदर्शन तथा बेन्चबाट आएका मिकेल मेरिनोको प्रभावशाली खेलले यो टोलीमा कुनै एक खेलाडीलाई मात्र अलग रूपमा चिनाउन कठिन बनाएको छ। यो टोली एउटा उत्कृष्ट अर्केस्ट्राजस्तै हो, जहाँ प्रत्येक खेलाडीले आफ्नो भूमिका प्रभावकारी रूपमा निर्वाह गर्छ।

यस सफलताको ठूलो श्रेय मुख्य प्रशिक्षक लुइस दे ला फुएन्तेलाई पनि जान्छ। उनी धेरै चर्चामा रहने प्रशिक्षक नभए पनि उनले स्पेनी टोलीलाई पुनः निर्माण गरे, एकताबद्ध बनाए र विश्व फुटबलको शिखरमा पुनः पुर्‍याए।

दे ला फुएन्तेले २०२२ मा स्पेनको राष्ट्रिय टोलीको जिम्मेवारी सम्हालेका थिए। सोही वर्ष कतारमा भएको विश्वकपमा स्पेन प्रि–क्वार्टरफाइनलमा मोरक्कोसँग पेनाल्टी सुटआउटमा पराजित भएको थियो, जुन टोलीका लागि ठूलो झट्का मानिएको थियो।

बिबिसीबाट